Nie pozwól dziecku płakać!
Krzyk jest dla dziecka przez długi czas jedyną możliwością wyrażania uczuć i stanu, w jakim się znajduje. Tylko w ten sposób może dać znać otoczeniu swoich potrzebach i zwrócić na siebie uwagę. W pierwszych tygodniach i miesiącach rodzice muszą się dopiero nauczyć, jak odróżniać powód krzyku. Czasem zdarzy się, że będziecie bezradnie zastanawiać się, o co też może tym razem chodzić. Być może wyciągniecie fałszywe wnioski z krzyku noworodka, ponieważ płacz jest niezróżnicowany, a Wy nie jesteście jeszcze wprawieni w rozpoznawaniu tych tonów. Ale im starsze będzie dziecko, tym lepiej może różnymi formami płaczu wyrażać rodzaj swego niezadowolenia. Każde dziecko jest inne i od momentu urodzenia istnieją różnice temperamentu. Są niemowlęta spokojne i żywe, niezadowolone i pogodne, "krzykacze" i "delikatne aniołki". Nie każdy krzyk dziecka oznacza, że rodzice zrobili coś źle. Ale żadne dziecko nie płacze, aby denerwować rodziców lub ich tyranizować! Strachliwe, nadopiekuńcze matki, które nieustannie obserwują swoje dziecko i ciągle boją się fałszywego kroku, mają często tak samo strachliwe i przez to krzyczące dzieci. Także nerwowi, przeciążeni i nieszczęśliwi rodzice przenoszą swój niepokój i rozdrażnienie na dziecko, które odreagowuje się krzykiem.